Kendimizi sonsuzda eritmekti, ütopyamız...
Bu potada erimeye davettir sonsuz fanzin; aşkın, barışın, özgürlüğün, dansın ve gözyaşının potasında birer eriğiyiz biz emek verenler ve artık siz okuma emeğini verenler...
Kırdık- yıktık bazen ama sadece tüketmedik hayatı,doğadan aldığımızın yerine yeni hediyeler sunduk ona, çoğalttık ve paylaştık da...
Sanatın evirici gücünü görmezden gelemezdik ve önce kendimizi evirmekten başladık işe. Amacı olanın manası olmaz denirmiş eskiden, biz de o hesap düştük yola. Amaçsızca, anlamımızı yitirmeden ve yeni anlamlar kazanarak.
Kimi zaman otostop çektik, kimi zaman çadırımızın önünde yaktığımız ateşe karşı şarabımızı paylaştık ayın ışığını bizimle paylaştığı gibi, yalan yok bazen de sahilde uyuyakaldık...
Bir ışık düşürdüysek sonsuzun gizemine af ola...
Bir tebessüm düşürdüysek yüzünüze şen ola...
Bir ateş düşürdüysek yüreklerinize aşk ola...
Bir de düşlerimize selam ola!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder